|
Se muestran los artículos pertenecientes al tema Poesía.
 Güe he tornau a plorar per tú, a mirar-me o pasau como present; a remerar aquella luenga nueit en a que a malotía estió salut.
Y mientres soniaba con tener-te yera l'hombre más feliz d'o mundo, y me portabas dica o maxico puesto an que podeba querer-te.
Güe he tornau de nuevo a prexinar o tuyo cuerpo sobre lo de yo, prebando los dos de trobar o punto an que a vida se torna cantar.
Y he tornau a ubrir ixos güellos que a reyalidat ha feito buedos, os mesmos güellos que cada diya m'amostran que tot no ye que suenios.
Grisel (Aragón), maitinada d'o 7 a o 8 d'abril de 2007.
Hoy he vuelto a llorar por tí, a mirar el pasado como presente; a recordar aquella larga noche en la que la enfermedad fue salud.
Y mientras soñaba con tenerte era el hombre más feliz del mundo, y me llevabas hasta el mágico lugar donde podía quererte.
Hoy he vuelto de nuevo a imaginar tu cuerpo sobre el mío, intentando los dos encontrar el punto en el que la vida se vuelve cantar.
Y he vuelto a abrir esos ojos que la realidad ha hecho vacíos, los mismos ojos que cada día me muestran que todo sólo son sueños.
Etiquetas: güe, he, tornau, a, plorar, per, tú  Qué lenta se fa la vida cuan careixe de sentiu; uno malgasta los diyas sin haber-los conoixiu.
Talment calga aventurar-se un atra vegada en vano, encara que signifique enzarrar atro verano.
Tú yes más amán que nunca, yo soi más luen que siempre y os dos chuntos escondemos ixe amor que nos fa fambre.
A plebia acariciando-me me cuenta chunto a la orella que tú tamién yes fambriento de viachar feliz con ella.
Pero no hi habrá ni un inte en que os dos seigamos uno, nos n'iremos per caminos esferens y sin denguno.
Tú yes más amán que nunca, yo soi más luen que siempre y os dos chuntos escondemos ixe amor que nos fa fambre.
Grisel (Aragón), 7 d'abril de 2007.
Qué lenta se hace la vida cuando carece de sentido; uno malgasta los días sin haberlos conocido.
Quizá haya que aventurarse otra vez en vano, aunque signifique encerrar otro verano.
Tú estás más cerca que nunca, yo estoy más lejos que siempre y los dos juntos escondemos ese amor que nos da hambre.
La lluvia acariciéndome me cuenta junto a la oreja que tú también estás hambriento de viajar feliz con ella.
Pero no habrá ni un momento en el que los dos seamos uno, nos iremos por caminos diferentes y sin nadie.
Tú estás más cerca que nunca, yo estoy más lejos que siempre y los dos juntos escondemos ese amor que nos da hambre.
Etiquetas: qué, lenta, se, fa, la, vida  California, light and sound. Esperanza, love backup.
Where are you? Luen, luen; as far as California, United States.
Nun llores, me dices; no cal que ploriques.
But I don’t know qué hi ha al cor, you only say me ya vendrá el calor.
Etiquetas: poesia, california
He decidiu xublidar-te, meter os pietz en a tierra, prener a vida en a mia man y caminiar t'atra parte.
Tot iste tiempo que soi estau pensando en tú diya y nueit ha estau en vano de nuevo como lo más viello pasau.
No ye rencor, ni odio ni pena; que nomás que estar conscient de que bi ha cosas en a vida que nunca no salen a escena.
Y de nuevo dica o buedo caminaré sin de recuerdos, los borraré totz chuntos ta no sentir o fredo.
Fredo que tú me dixas, fredo que m'has dixau, a o prebar de creyer-me que ta yo tú te manullas. He decidido olvidarte, poner los pies en la tierra, tomar la vida en mi mano y caminar a otra parte.
Todo este tiempo que he estado pensando en tí día y noche ha sido en vano de nuevo como en el más viejo pasado.
No es rencor, ni odio ni pena; es tan sólo ser consciente de que hay cosas en la vida que nunca salen a escena.
Y de nuevo hacia vacío caminaré sin recuerdos, los borraré todos juntos para no sentir el frío.
Frío que tú me dejas, frío que me has hejado, al intentar creerme que para mí tú te manejas. Etiquetas: olvidarte No ceso de pensar en tí, no sé si te volveré a ver, al menos con esos ojos, que me completan el ser.
No ceso de pensar en tí, y cuando te veo en sueños no veo sino un "nosotros" en los que somos extraños.
No ceso de pensar en tí, me llenas con tu sonrisa, haces olvidar el tiempo y tu voz es leve brisa.
No ceso de pensar en tí, disuelves todos los lodos, me haces viajar al paraíso, donde acaricias los miedos.
No ceso de pensar en tí, en el trabajo, en la calle, en el café con los amigos, y por la noche, al detalle. Etiquetas: poesia  A nueit se fa embrecadera, desgarra o sentiu d'a remeranza y le fica en una religada imposible de pasions, d'amors, de chanzas,...
A nueit s'esconde entre as sabanas d'un amor tremolando sin conoxedura, asperando un mensache, una perdida, que le faiga tornar a sentir a locura.
A nueit ye una begada más aliada y puta, camarada d'ideyas, placers y utopías, prevocadera d'as más polidas sensacions, ta dimpues l'amor convertir en malotías.
Nueit que portas a luz d'a luna y tamién o soniu d'o trueno más furo, no te'n vaigas sin tornar a enchegar con a tuya flama la chera d'o mío corazón. La noche se hace embaucadora, desgarra el sentido del recuerdo y le mete en una espiral imposible de pasiones, de amores, de bromas,... La noche se esconde entre las sábanas de un amor temblando sin conocimiento, esperando un mensaje, una perdida, que le haga volver a sentir la locura.
La noche es una vez más aliada y puta, camarada de ideas, placeres y utopías, provocadora de las más hermosas sensaciones, para después el amor convertir en enfermedad.
Noche que llevas la luz de la luna y también el sonido del trueno más furioso, no te vayas sin volver a encender con tu llama el rescoldo de mi corazón.  YA SÉ QUE NO Ya sé que no. Ya sé que no y que no puedo hacer nada por refrenar vuelos de golondrina, por ver escalar a las madreselvas, por seguir enganchado a esta morfina.
Ya sé que no. Ya sé que no y la claridad se ha ido; y con ella lunas y bulerías. Esta noche me acompaña la nada, que me sonríe entre estas cuatro esquinas.
Ya sé que no. Ya sé que no y sólo queda el vacío de otro amor pasajero y veraniego que de nuevo no fue correspondido y me castiga en el fondo de mi ego.
Ya sé que no. Ya sé que no y sabía la respuesta antes de ser preso de la esperanza que me llevó hasta unos ojos sinceros a los que nunca pregunté, ni en chanza.
Ya sé que no. Ya sé que no pero no guardo rencor porque al menos el amor me ha devuelto tras estar mucho tiempo arrebatado por intentar fingir ser perfecto.
Grisel (Aragón) Madrugada del 23 al 24 de julio de 2005
Etiquetas: poesía, amor, no  Hoy tiro de archivo... EL AUTOBÚS Los rostros desconocidos que se atrapan como tuyos; las miradas contenidas de unos ojos encendidos.
Tras el cristal hay amables imágenes que retener; trabajadores en calle que con sudor pasan tardes.
Aunque muchos no lo crean el verano no para esta ciudad endiablada.
Se acumulan los recuerdos del verano extraño y corto que el otoño aún no ha apagado aunque ya corran segundos.
Esta música acompaña desilusionado viaje escondiendo los iconos que la soledad empaña.
Aunque muchos no lo crean el verano no para esta ciudad endiablada.
La avenida se hace corta inventándose las vidas de quien sube, de quien baja; del que cruza ahora la puerta.
La puerta del nuevo mundo de ilusiones y tesoros; de los rostros de la gente que quizá hoy hasta entiendo.
Aunque muchos no lo crean el verano no para esta ciudad endiablada.
Zaragoza (Aragón) 25 de agosto de 2005
Etiquetas: autobús, poesía, zaragoza, verano
|
radio
blog
"Leer
Rincón Olvidado es doblemente estúpido"
Heraldo de Aragón,
13/01/08
|
Radio
La Granja en directo
Antes
de comentar lee esto
|